De ’21 dagen niet klagen’ challenge

| |

Soms is het heerlijk om even te klagen. Sterker nog, feedback geven op een situatie kan goed zijn. Maar nu komt de mits: het moet op een constructieve manier gebeuren. En juist in dat laatste zit de moeilijkheid. Want als het ons aangaat, is het gros van onze feedback op situaties destructief. Je herkauwt je emotie en blijft daardoor hangen in het negatieve. Dus moeten we dan maar helemaal stoppen met klagen? Nee hoor, zeker niet. Alleen de manier waarop. Voor ons is het tijd voor verandering. Wij doen mee aan de ’21 dagen niet klagen’ challenge. Een challenge om meer bewust te worden van ons klaaggedrag. In deze blog geven we je regelmatig updates.

Over De 21 Dagen Niet Klagen Challenge

Een tijdje geleden las Wilco een artikel over een challenge waarbij je 21 dagen niet klaagt. In een periode van 21 aaneengesloten dagen vermijd je het soort feedback waarbij je niet de intentie hebt om iets aan de situatie te veranderen. Ga je de mist in? Dan start de teller weer op 1. Wilco deelde het vanochtend (31 maart 2021) met mij. Ik was voor: “laten we nu gelijk beginnen!”. En daar, in dat vakantiehuisje in Limburg, startte onze challenge.

Klagen is feedback geven op een situatie zonder de intentie te hebben er iets aan te veranderen.

Rico Schuijers, topsportpsycholoog

Dag 1 (31 maart)

Het is de eerste dag van de challenge. Het belooft een zonnige dag te worden met zomerse temperaturen van rond de 25 graden. We zijn nog op vakantie in Limburg. Dit maakt de omstandigheden voor deze eerste dag goed. We bespreken eerst de ‘spelregels’. Zo mogen we best aangeven dat we ergens pijn hebben, maar dat hoeft niet tien keer per uur. En we mogen natuurlijk ook iets opmerken wat ons stoort, maar dan wel met een focus op positiviteit. Hetzelfde geldt voor discussiëren.

We huren fietsen en vertrekken richting De Maasduinen. Tijdens onze fietstocht moeten we een paar keer op onze tong bijten. Wanneer een wandelaar na een aantal keer bellen het pad blijft versperren, houden we beide negatieve opmerkingen voor ons. Als we de wandelaar voorbij zijn, zegt Wilco “en los”. Dat was het moment waarop ik wist dat we hetzelfde dachten. Wilco: “Het valt me op hoe snel er over kleine dingen geklaag in je hoofd schiet”. Tijdens diezelfde fietstocht zeg ik (Annemijn) het niet hardop als ik me erger aan een inhalende wielrenner zonder bel. Na zo’n 50 kilometer fietsen wordt de pijn aan onze billen steeds meer voelbaar. Ook merk ik dat de kracht in mijn benen afneemt. Ik kan Wilco maar moeilijk bijhouden. Gisteren zou Wilco een sneer hebben gekregen, vandaag hield ik me in. Bizar hoeveel dit doet voor je mindset en de onderlinge sfeer. Laten we gaan voor dag twee!

Dag 2 (1 april)

Vandaag bleven we een dag bij het huisje in Limburg. Wilco vond vandaag een makkelijke challenge dag. Het ging goed. We hadden weinig om over te klagen. Een potentieel moment had kunnen zijn toen we eind van de middag naar de supermarkt reden en daar een pakje bakboter vergaten mee te nemen. Een paar dagen geleden hadden we misschien nog geïrriteerd gedaan, nu niet. Juist doordat we het wegwuifden, had het negatieve nu geen kans.

’s Avonds werd het interessant. Ik was mijn inkomsten en uitgaven van maart op een rij aan het zetten. Dat ging goed totdat ik opmerkte dat een bedrag twee keer van mijn rekening was afgeschreven. Voor ik het wist, kwam er een semi-scheldwoord uit mijn mond. Ik had het niet eens door dat ik dit hardop uitsprak, maar Wilco merkte mijn gedrag direct op. Erg frappant dat dit er zo onbewust uitkomt. Of het klagen was? Nee, dat niet. Maar wel iets om op te blijven letten. Toen ik al sliep, deed Wilco nog een potje Age of Empires. Dat was voor hem uitdagend; zeker toen hij verloor moest hij even op zijn tong bijten.

Dag 3 (2 april)

Tijd om te vertrekken! We ruimden de boel op, maakten het huisje schoon en zetten koers richting Zwolle. Vandaag stonden er twee sociale activiteiten op de planning. Eerst maakten we een tussenstop bij vrienden in Arnhem. ’s Middags kwam Nicole bij ons langs. Het viel me op dat sociale activiteiten het niet moeilijker maken om niet te klagen. Wel kwamen er een paar keer zinnen langs als “Ik klaag niet, maar ik vind X minder prettig”. Dat laat zien hoe bewust je je ervan bent. Wat ik ook leuk vond, is dat iedereen zelf begon over onze challenge. “Wat goed dat jullie dit doen” en “Echt leuk!”. Dat gaf weer even een steuntje in de rug.

Dag 4 (3 april)

Vandaag kwam een vriend helpen in de tuin. Er moesten nog een paar stronken uit de grond gehaald worden. En dat was geen makkelijk karwei, als ik de mannen moet geloven. Ondanks dat Wilco een aantal stronken lastig de grond uit kreeg, geeft hij aan geen moeite te hebben gehad met de challenge. Voor mij was er één uitdagend moment: ik deed boodschappen in een overvolle supermarkt en moest even goed nadenken hoe ik dat bij thuiskomst moest formuleren. Maar het is gelukt! Weer een dag voltooid.

Dag 5 (4 april)

Om de verjaardag van mijn opa te vieren, deden we vandaag een puzzelroute waarbij ieder huishouden 60 km met zijn eigen auto reed. Tijdens de tussenstops kregen we heerlijk eten en konden we even bijpraten. We vertrokken om 12.00 en waren rond 18.00 terug. Het gros van de rit reed ik. Je moet je voorstellen dat ik voordat we de challenge startten, zo ongeveer iedere rit op bestuurders aan het mopperen was. Maar het lukte me zonder al te veel moeite om de hele rit niet te klagen.

Dag 7 (6 april)

De mist in. Dat gingen we vandaag. Of nou ja, vooral ik. Tijdens een shopafspraak bij de Hornbach sloeg de stress toe. En stress blijkt zich bij mij te uiten in onder andere klagen. We hadden wat dingen nodig voor ons huis, waaronder een deurmat, houten (wand)plank en plankdragers. Naast dat je zo’n plank en goed wilt bekijken, hadden we wat specifieke dingen nodig. Een half uurtje gaat dan snel voorbij. En daar ging het fout. Na een flinke rage over de huidige situatie, zei ik “fuck die niet klagen challenge”. Oké. Opnieuw beginnen dan maar.

Dag 8 (7 april)

We beginnen opnieuw. Met een schone lei. Ik moet eerlijk zeggen dat de motivatie anders voelt dan toen we voor het eerst startten. De motivatie is wat minder aanwezig. Maar hé, we gaan er weer voor. Want het bracht ons de eerste dagen wel degelijk meer positiviteit.

We concludeerden dat een liveblog wel erg ambitieus is. We komen bij je terug zodra we wat te melden hebben!


Meest recente posts over persoonlijke ontwikkeling:



Of bekijk alle blogs over jezelf ontwikkelen.

Plaats een reactie